Władysław Sikorski

Odznaczenia

  • Order Orła Białego (pośmiertnie, 1943, postanowieniem prezydenta RP Władysława Raczkiewicza)

  • Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari

  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

  • Wielka Wstęga Orderu Odrodzenia Polski

  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

  • Krzyż Niepodległości

  • Order Krzyża Grunwaldu I klasy (pośmiertnie, 1946, przez KRN)

  • Krzyż Walecznych

  • Złoty Krzyż Zasługi

  • Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

  • Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

  • Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

  • Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia)

  • Krzyż Wielki Orderu Lwa Białego (Czechosłowacja)

  • Krzyż Wojenny 1914-1918 (Czechosłowacja)

  • Krzyż Wojenny 1939 (Czechosłowacja)

  • Order Krzyża Wolności I i II klasy (Estonia)

  • Krzyż Wielki Orderu Legii Honorowej (Francja)

  • Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja)

  • Krzyż Wojenny (pośmiertnie, 1943, Norwegia)

  • Wielki Oficer Orderu Trzech Gwiazd (Łotwa)

  • Krzyż Wielki Orderu Białej Róży (Finlandia)

  • Komandor 1 Klasy Orderu Białej Róży (Finlandia)

  • Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia)

  • Krzyż Wielki Orderu Korony (Rumunia)

  • Wielki Oficer Orderu Gwiazdy (Rumunia)

  • Krzyż Wielki Orderu św. Sawy (Jugosławia)

  • Krzyż Wielki Orderu Orła Białego (Jugosławia)

  • Krzyż Wielki Orderu Korony (Królestwo Włoch)

  • Wielka Wstęga Orderu Orła Azteckiego (Meksyk)

Cytaty:

Może nie zginął wielki mąż stanu, ale na pewno ktoś, kto rozporządzał jeszcze jakim takim kredytem w Anglii i w Ameryce. Całą jego siłą było może tylko to, że był niewygodny, ale w naszej obecnej sytuacji nawet to było już siłą. Miał wszędzie wstęp, wszyscy go znali. I w tych chwilach, coraz to ciemniejszych dla nas, ginie na bezrybiu ten rak uchodzący pomimo wszystko za rybę. Prześladuje nas pech. Któż został? Nikt.”

Andrzej Bobkowski

 

Władysław Eugeniusz Sikorski

ur. 20.05.1881 r. w Tuszowie Narodowym – zm. 04.07.1943 r. na Gibraltarze

Uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Rzeszowie i kontynuował naukę w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie, a od 1902 r. studiował na Wydziale Inżynierii Dróg i Mostów Politechniki Lwowskiej. W czasie studiów przyłączył się do działalności patriotycznej.

Po studiach pracował w administracji Namiestnictwa Galicji. W 1906 r. na ochotnika zgłosił się do służby wojskowej w armii Austro-Węgier.

W 1907 r. Sikorski zbliżył się do Polskiej Partii Socjalistycznej i jej członków, na czele z Józefem Piłsudskim. Wraz z nimi, rok później we Lwowie, założył Związek Walki Czynnej, a 1910 r. współorganizował Związek Strzelecki. W czasie I wojny światowej do 1916 r. pełnił funkcję szefa Departamentu Wojskowego w Naczelnym Komitecie Narodowym, organie zrzeszającym Polaków pod zaborem austriackim. Później rekrutował ochotników do Legionów Polskich.

Odmówił złożenia przysięgi cesarzowi Niemiec, za co ponownie wcielono go do armii austriackiej.

Po 1918 r. pełnił funkcje dowódcze w różnych jednostkach, zarówno w czasie wojny polsko-ukraińskiej, jak i polsko-bolszewickiej. Od 1922 r. był Ministrem Spraw Wewnętrznych. Po zabójstwie Gabriela Narutowicza marszałek Sejmu Maciej Rataj powołał Sikorskiego na stanowisko premiera.

Pomimo częściowych sukcesów opozycja nie była przekonana do rządu Sikorskiego i w 1923 r., po zaledwie kilku miesiącach urzędowania, został zdymisjonowany. Trzy lata później, w czasie przewrotu majowego, wsparł obóz rządowy. Ze względu na konflikt z Piłsudskim otrzymał status generała do dyspozycji i trwało to do 1939 r. W tym okresie studiował i wiele pisał.

Po inwazji Niemiec nie otrzymał przydziału do jednostki wojskowej i przez Rumunię przedostał się do Francji. Tam został mianowany premierem przez prezydenta Stanisława Raczkiewicza i wkrótce też Naczelnym Wodzem i Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Rząd Sikorskiego na uchodźstwie został uznany przez państwa alianckie za suwerenne przedstawicielstwo państwa polskiego.

Po kapitulacji Francji rząd i żołnierze polscy ewakuowali się do Wielkiej Brytanii. W 1940 r. został zdymisjonowany ze stanowiska ze względu na swój stosunek do ZSRR. Po ataku Niemiec na ZSRR zmieniła się sytuacja. Pod naciskami Churchilla, Sikorski przystąpił do rozmów z ambasadorem radzieckim, Iwanem Majskim. Długie dyskusje zaowocowały zwolnieniem Polaków z gułagów oraz utworzeniem Armii Polskiej w ZSRR pod dowództwem generała Andersa.

Kiedy Niemcy ujawnili zbrodnię katyńską. Sikorski zażądał śledztwa Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Stalin uznał go za sprzymierzeńca Niemiec i zerwał stosunki z rządem RP na uchodźstwie. W ZSRR zaczęto tworzyć Armię Berlinga, którą Sikorski uznał za polską, komunistyczną i o charakterze dywersyjnym, Berlinga zaś określił mianem zdrajcy i dezertera.

Zginął w katastrofie lotniczej w Gibraltarze. W jej sprawie przeprowadzono kilka niezależnych śledztw, które ostatecznie nie dały jasnych odpowiedzi co do przyczyn wypadku.

Pochowany został w Newark, a w 1993 r. jego szczątki ekshumowano i złożono w krypcie na Wawelu.

  1. Fot: Zbiory NAC. Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji.
    1925. Święto 20 pułku piechoty w Krakowie. Dowódca pułku pułkownik Stanisław Kruk-Schuster (drugi z lewej) zdaje raport ministrowi spraw wojskowych generałowi Władysławowi Sikorskiemu (czwarty z lewej). Widoczny także generał Mieczysław Kuliński (trzeci z lewej).
  2. Fot: Zbiory NAC. Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji.
    1925. Władysław Sikorski, minister spraw wojskowych, generał.
  3. Fot: Zbiory NAC. Archiwum Fotograficzne Czesława Datki. Autorstwo: Czesław Datka.
    1940. Generał Władysław Sikorski żegna Samodzielną Brygadę Strzelców Podhalańskich przed jej wyjazdem do Norwegii i rozdaje autografy.  
  4. Fot: Zbiory NAC. Archiwum Fotograficzne Czesława Datki. Autorstwo: Czesław Datka.
    1942. Powitanie generała Władysława Sikorskiego (pierwszy z prawej) na lotnisku w Meksyku.
  5. Fot: Zbiory NAC. Archiwum Fotograficzne Czesława Datki. Autorstwo: Czesław Datka.
    1943. Pogrzeb generała Władysława Sikorskiego w Newark.
  6. Fot: Zbiory NAC. Instytut Józefa Piłsudskiego.
    1916. Członkowie Naczelnego Komitetu Narodowego. Siedzą od lewej: pułkownik Marian Żegota-Januszajtis, hrabia Jerzy Mycielski, pułkownik Kazimierz Sosnkowski. Stoją od lewej: pułkownik Władysław Sikorski i major Andrzej Galica.
  7. Fot: Zbiory NAC. Archiwum Fotograficzne Czesława Datki. Autorstwo: Czesław Datka.
    1940 -1943. Władysław Sikorski, generał, premier RP, Naczelny Wódz.
Roman<br>Abraham
Roman
Abraham
Władysław<br>Anders
Władysław
Anders
Mikołaj<br>Bołtuć
Mikołaj
Bołtuć
Mieczysław<br>Boruta-Spiechowicz
Mieczysław
Boruta-Spiechowicz
Franciszek<br>Dindorf-Ankowicz
Franciszek
Dindorf-Ankowicz
Józef<br>Dowbor-Muśnicki
Józef
Dowbor-Muśnicki
Józef<br>Haller
Józef
Haller
Stanisław<br>Haller
Stanisław
Haller
Eugeniusz<br>de Henning-Michaelis
Eugeniusz
de Henning-Michaelis
Edmund<br>Kessler
Edmund
Kessler
Franciszek<br>Kleeberg
Franciszek
Kleeberg
Ludwik<br>Kmicic-Skrzyński
Ludwik
Kmicic-Skrzyński
Tadeusz<br>Kutrzeba
Tadeusz
Kutrzeba
Mieczysław<br>Linde
Mieczysław
Linde
Aleksander<br>Litwinowicz
Aleksander
Litwinowicz
Józef<br>Olszyna-Wilczyński
Józef
Olszyna-Wilczyński
Gustaw<br>Orlicz-Dreszer
Gustaw
Orlicz-Dreszer
Ryszard<br>Paszko
Ryszard
Paszko
Józef<br>Piłsudski
Józef
Piłsudski
Tadeusz<br>Rozwadowski
Tadeusz
Rozwadowski
Stanisław<br>Rouppert
Stanisław
Rouppert
Juliusz<br>Rómmel
Juliusz
Rómmel
Władysław<br>Sikorski
Władysław
Sikorski
Leonard<br>Skierski
Leonard
Skierski
Felicjan<br>Sławoj Składkowski
Felicjan
Sławoj Składkowski
Wiktor<br>Thommée
Wiktor
Thommée
Michał<br>Tadeusz Tokarzewski-Karaszewicz
Michał
Tadeusz Tokarzewski-Karaszewicz
Józef<br>Unrug
Józef
Unrug
Bolesław<br>Wieniawa-Długoszowski
Bolesław
Wieniawa-Długoszowski
Włodzimierz<br>Zagórski
Włodzimierz
Zagórski
Lucjan<br>Żeligowski
Lucjan
Żeligowski
Wielkość tekstu
Kontrast